Pinchar miña burbulla para esbourar a pel
Estar contigo enriba como na tosta o mel
Facerme na alma cóxegas como lápiz ao papel
e pintar cores na vida, meu traveso pincel
-
Contigo
julio 31, 2026 by sergio
Category O escritorio | Tags: , galego, poesía | No Comments
-
Y a pesar de todo…
julio 31, 2026 by sergio
Enterraré
las noches sin sueño
Encerraré
los días de invierno
Destilaré
mi mar de veneno
Asfixiaré
mis grises lamentos
Ampliaré
el corazón pequeño
No olvidaré
tu risa y tu cuerpoCategory O escritorio | Tags: , castellano, poesía | No Comments
-
Sen fronteiras, sen bandeiras
mayo 24, 2026 by sergio
Cómpre avanzar cara un mundo sen fronteiras para os dereitos humanos, e si para o expolio de recursos. Asegurar os dereitos humanos en todo o mundo, a libre circulación de persoas e ideas, pero que os recursos e bens sexan moito máis «de cercanía». Ou sexa, todo o contrario do que está a ocorrer. Ese sería o único xeito de ter un mundo máis xusto e sustentable, con menos migracións forzosas coa dor e problemas que provocan.
Cando che digan iso de «méteos na túa casa» hai que poder responder «a miña casa é o mundo, e tamén a súa». O nacemento non debería dar dereito a máis dereitos.
Category Desarrollo Sostenible y Decrecimiento (un modo de vivir), El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...), Sin categoría | Tags: , dereitos humanos, galego, migración | No Comments
-
Eficacia vs eficiencia
enero 23, 2026 by sergio
Levamos décadas nos que a sociedade occidental baséase en mecanismos que premian a quen máis recursos acapara, en vez de a quen máis coida e máis fai polo ben común.
A premisa de eficiencia non ten que ser a producción de bens e servizos que maximicen beneficios a curto prazo, senón que ten que ser a eficacia en coidar a vida e protexer e mellorar dereitos humanos, como núcleo do sistema que nos permite o (bo) vivir unha vida que pague a pena ser vivida.
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: , eficacia, eficiencia, modelos de desenvolvemento | No Comments
-
Robi Robot. Mata
diciembre 31, 2025 by sergio
Category O escritorio | Tags: , ambiente, castellano, galego, Robi Robot | No Comments
-
Mocos pocos
diciembre 30, 2025 by sergio
Mocos pocos?
Mocos locos
Micos locos
Micos toco
Mimos toco
Mimos noto
Memos noto
Memos mato
Menos mato
Menos tacos
Cero tacos
Cero gatos
Cuatro de esos
Category O escritorio | Tags: , absurdo, castellano, poesía | No Comments
-
VAMOS…
diciembre 11, 2025 by sergio
Vamos a aprender
a soñar la vida,
a curar el alma,
a cómo estar de pieVamos a querer
abrazar los días
noches escondidas
y al viento nacerVamos a traer
secretos vacíos
semillas en libros
penas de papelVamos a entender
el amor eterno
el furor más tierno
y a ese miedo cruelVamos a poder
decir «no» más tiempo
callar a destiempo
volvernos vergelVamos a desear
flores, juegos, ganas
restos de mil camas
cuentas de cristalYo voy a creer
que no hay un destino
y si lo hay no es mío
me da igual perderCategory O escritorio | Tags: , castellano, poesía | No Comments
-
Líbrame dos libros?
noviembre 21, 2025 by sergio
Anacos doutras vidas son os libros
E nun momento poden chocar coa nosa
Ler é compartir a vida doutras co perigo
de tal vez esquecer vivir a vida propia
Algúns libros abren camiños no cerebro
Outros manteñen abertos os que temos
Outros como raios X simplemente o atravesan
Outros como raios gamma arrasado o deixanCategory O escritorio | Tags: , galego, libros, poesía | No Comments
-
Gaiarabia
noviembre 4, 2025 by sergio
Le arrancaron los pies del suelo
que era su sustento y también su hogar
La arrancaron también del cielo
donde soñaba y podía volar
En un gris laberinto la metieron
donde su piel no podía lavar
Con ruido y venenos la aturdieron
Y a muchos que amaba no pudo salvar
Pero hasta que ya era tarde no supieron
que la rabia de Gaia no se puede encerrar
Category O escritorio | Tags: , castellano, gaia, medioambiente, poesía | No Comments
-
Quen non xoga…
octubre 10, 2025 by sergio
Danme medo as persoas que xa non saben xogar
Sobre todo as que antes souperon e eran tolas
– Pero xa iso xa pasou – din fachendosas – agora cambiei…Como se para mellor fora!
Da mágoa ver como elas,
que puideron facelo e no seu día o desfrutaron,
agora desprezan o que outras non tiveron (por traballo, por terror, por maldade, polas guerras…)
Quen non xogou en realidade non puido ser nena de todo
Quen non xoga, asómase máis ao baleiro
porque xogando experimentamos a utopía posible
Category Sin categoría | Tags: | No Comments

