RSS Feed

Author Archive

  1. Marea cibernética

    abril 24, 2021 by sergio

    Me salió una letra para cantar con la música de esta canción del grupo Marea (llevo con ella en la cabeza unos días, a ver se si así se me quita XD).

    Este enorme mar solo son ceros y unos,

    proceso fuerte tu belleza

    Después de calentarse mucho mis circuitos

    abro mis puertos a tus guerras.

    ———

    Capturas la pantalla de todos mis sueños,

    haz copia y pega en mi realidad

    Contigo reseteo la vida completa

    formateando así mi soledad.

    ———-

    Dejaré abierta una puerta trasera,

    pasa si quieres mi troyana

    Siento que se me pone todo duro el disco,

    copia de seguridad diez veces por semana.

    ————

    Como todo mi software me lo has hecho libre

    no actualizaba mi antivirus

    Sistema operativo de lágrima fácil

    y si me cuelgo es porque estoy vivo.

    ————

    Ampliaré ya pronto mi memoria,

    a ver si así por fin te olvido

    Camino despacito hacia tu punto limpio,

    tal vez así allí me reciclo,

    silicio,

    coltán,

    mi sangre,

    mi sal


  2. Hugin. Fotos panorámicas e software libre

    abril 19, 2021 by sergio

    Hoxe fixen a miña primeira proba co programiña Hugin, software libre para fotos panorámicas. Descargable dende os repositorios habituais, tenda de Snap e demais aplicacións de catálogos de software.

    Velaquí a vista dende a miña terraza (un pouquiño retocada coa ferramenta Curvas de GIMP). Adiviñade, que cidade é?

    – Projection: Cylindrical (1) FOV: 153 x 42 Ev: 0,18

  3. Reflexións dun micromachiño

    marzo 24, 2021 by sergio

    Micromachiños é como chamamos agarimosamente ao grupo de homes da Asociación Enxeñería Sen Fronteiras Galicia. Nese espazo buscamos reflexionar sen prexuízos sobre masculinidades alternativas (e tamén sobre a patriarcal predominante).

    Grazas a ese espazo e a compartir outras charlas con xente (mulleres) que saben realmente do tema, quero atreverme a poñer palabras ao que significa para min as masculinidades alternativas e a loita contra o patriarcado.

    Creo que a loita contra o patriarcado significa ampliar a liberdade e a co-responsabilidade de TODAS as persoas en TODOS os ámbitos da vida. E isto, tanto no que ten que ver con roles e funcións, como do manexo do propio corpo e as relacións co mundo.

    Para as persoas de sexo femenino, a liberdade de exercer roles e funcións (moitos deles habitualmente ocupados polas persoas de sexo masculino), sen recibir presións de ningún tipo. Da igual que sexa traballar fora como proveedoras de recursos económicos, ou querendo practicar unha maternidade natural e dando peito até o que considere oportuno. Non entendo ese debate nin dilema sempre que haxa un contexto de liberdade que, sen embargo, aínda estamos moi lonxe de ter. Aínda así, non creo que o debate teña que atacar a quen opta conscientemente por unha maternidade máis intensa. Tamén a liberdade de decidir sobre o propio corpo, da igual que sexa para abortar que para facer operacións estéticas de calquera tipo. Sen cuestionamentos nin presión sociais.

    Ata aquí, o paralelismo con respecto ás liberdades que a abolición do patriarcado pode traer tamén para as persoas de sexo masculino son claras. No que penso que habería diferencias é na eliminación do medo da vida. Dame a impresión de que as emocións negativas que provoca o patriarcado nas persoas nacidas con sexo masculino que buscan emanciparse e romper os moldes van máis pola liña da vergoña. Vergoña de non ser o macho que se espera (por parte tanto de outras persoas de sexo masculino como de sexo femenino, que tamén están inmersas no patriarcado). En cambio, a emoción negativa predominante que o patriarcado provoca nas mulleres é, diría eu, unha sorte de frustración aliñada con medo. Frustración intrínseca por verse acurrunchada, invisibilizada e non poder desenvolverse máis como persoa pola simple razón de nacer de sexo femenino. Medo pola presión e a intolerancia, pola posesividade e a agresividade do macho patriarcal. Na miña forma de ver a vida, non é posible ser feliz vivindo con medo. Tal vez si con vergoña, así que está claro a quen fode máis o patriarcado.

    E se falamos de persoas de colectivos non binarios, ao resto de emocións negativas comentadas impostas polo seu sexo xenético de nacemento, hai que engadir unhas doses de medo ante moitas condutas intolerantes e moita máis frustración.

    O constructo no que se basea o patriarcado é, diría eu, a diferenciación entre sexos xenéticos da posibilidade de enxendrar descendencia. Unha persoa de sexo xenético masculino non pode, hoxe en día, enxendrar descendencia. É imprescindible ter sexo xenético femenino para facelo (aínda que telo tampouco garante poder enxendrar descendencia). A partir de aí se construíu un armazón cultural que se coñece como xénero, facéndoo xirar en torno a esa reprodución da vida. Chégase ao punto de que, xa que son quen pode ter descendencia, que tamén a coiden, todo o rollo ese sagrado da maternidade, e que se alonxen pouquiño da casa. E xa, de paso, que vaia todo o resto dos coidados no pack, incluíndo os da xente maior e o resto de persoas que non poden coidar se si mesmas. Por suposto, o de dispoñer do seu corpo nin de coña, que ten que estar ao servizo de parir novos homes e mulleres sans para a tribu/comunidade/sociedade (elixir o que máis guste). A maiores, xurde esa sensación de servizo, submisión e pertenza á parella, aderezado co amor romántico dos de para toda a vida (outro constructo para manter o status quo do patriarcado?). Ter unha muller submisa e coidadora e mantela é tamén parte do que se supón que debe ser un “bo macho”. Cando non se consegue iso ou se ve perigar, aparece a vergoña que cristaliza moitas veces en violencias.

    Por iso, penso que o xeito de destruír o patriarcado ten que ser destruír esa diferenciación entre sexos xenéticos. Tecnicamente, estamos lonxe de conseguir igualar esa diferencia biolóxica da reprodución (que sería o ideal). Pero si se poden facer avances nesa liña no constructo cultural, na corresponsabilidade nos coidados das persoas de sexo masculino, no traballo doméstico e en todo o que ten que ver co aseguramento da vida. Tamén no empoderamento de funcións diversas e de reapropiación do corpo. Deixar de falar tanto de sexos, de xénero, abrazar máis o “cyborg”, na liña do manifesto que leva ese nome. Sen esa dualidade a problemática da transexualidade esváese, porque vai deixando de haber patróns que fagan a alguén identificarse con tal ou cal xénero ou sexo. Se pode chegar a unha gran liberdade, pero de xeito que quen queira manterse nunha sexualidade vivida de xeito máis tradicional poida facelo. Sen impoñer. Sen coaccionar. Sen sinalar.


  4. Renda Básica Incondicional e países con moito saleiro

    marzo 21, 2021 by sergio

    Imaxinemos un saleiro. Cada graniño de sal é unha persoa. O saleiro é un país. A tapa cos buratiños, os servizos públicos que evitan que as persoas caian. Cantos máis buratiños e maiores, máis persoas caerán. É importantísimo que os buratos sexan cada vez menos e máis pequenos, pero é difícil conseguir iso totalmente. Un buratiño na educación, outro par deles na sanidade, outro nos coidados de dependentes, outros tres en atención social, outro en acceso a auga, luz, internete…

    Imaxinemos que poñemos, a maiores da tapa, un celofán. Así aínda que pasen graniños polos buratos, evitaremos que caian. O celofán é a Renda Básica Incondicional. Pero é clave que siga habendo tapa e siga fortalecéndose, porque só o celofán non aguantaría todos eses grans.

    Imaxinemos que cada saleiro ten que conseguir o seu propio celofán. Uns conseguirano máis groso, de maior calidade. Quen poida. Outros non terán capacidade ou medios para conseguilo. O máis xusto sería celofán para todo o mundo, aínda que non fora o da maior calidade…

    Por unha Renda Básica Incondicional e Universal. RBU como Dereito Humano!


  5. Paradojas y paridejas

    marzo 15, 2021 by sergio

    Llamarle punto limpio a los puntos donde se llevan todos los cachivaches que no necesitamos y contaminan una barbaridad es una paradoja.

    Llamarle Sociedade Galega de Medio Ambiente a SOGAMA es una parideja.


  6. No va más…

    marzo 5, 2021 by sergio

    Supono que algo habréis escuchado sobre que el agua empezó a cotizar en el mercado de futuros de Wall Street. Desde la asociación en la que participo hace más de 20 años, Enxeñería Sen Fronteiras, tuvimos unos espacios de reflexión donde llegamos a la conclusión de que no nos hace mucha gracia todo esto. Pero estamos en proceso de profundizar sobre el funcionamiento de los mercados de futuros y, entre las cosas que se compartieron, estuvo este vídeo.

    Me ha gustado mucho la explicación del funcionamiento de los mercados de futuros, muy didáctica. Me quedé con la curiosidad de saber algo más de como es la gobernanza de esa Cámara de Compensación, por no hablar del funcionamiento de esos índices como el NASDAQ.

    Lo que ya no comparto tanto es la interpretación que se hace en el vídeo de que no va a ser posible que el poder «apostar» en estos mercados de futuro (esos «ricos», que son los que suelen apostar) vaya a influir en, por ejemplo, el índice NASDAQ. Siguiendo el ejemplo del vídeo de las apuestas de fútbol, si mi amigo y yo apostamos a un Madrid-Barça seguro que no vamos a influir en los goles que se metan. Pero si quien apuesta es la mafia, igual sí influye… Por otro lado, si en el fútbol se dan esas irregularidades de apuestas y amaños, en última instancia influye «solamente» en un espectáculo. Pero si se llegan a dar en los mercados del agua, entonces sería harina de otro costal (o agua de otro cántaro). ¿Merece la pena permitir esos juegos de apuestas para ricos arriesgándose a influir en el aseguramiento de un derecho humano como el agua?


  7. 4 años y medio tenía yo…

    febrero 23, 2021 by sergio

    4 años y medio tenía yo aquel 23F de 1981. En ese sitio que salía de vez en cuando en la tele, siempre tan aburrido con mayores hablando, de repente entraba uno gritando, se oían tiros y la gente se tiraba al suelo. Esto captó mi atención, como si de mi serie preferida se tratara (Starsky y Hutch que, aunque de aquellas ya no estaba en antena, había sido la causante de que con 3 años yo hubiera tirado la tele al suelo queriendo buscar la manera de sintonizarla, ya veis, yo quería tele a la carta ya de aquellas, si es que era un visionario…).

    No fue hasta varios años después (demasiados, es que en casa y el colegio no se hablaba mucho de estas cosas) cuando relacioné aquel extraño episodio que había quedado en mi memoria con el golpe de estado. Hoy nos puede parecer caricaturesco (unha caricatura mohosa y rancia), pero sí hubo miedo, gente pegada a los transistores y, tal vez, quien empezó a preparar equipaje. Hay cosas que nunca se sabrán de lo que pasó y quien lo promovió realmente. De todo aquello (y de muchos otros episodios históricos) sí me quedó claro que a las fuerzas armadas hay que tenerlas MUY controladas, porque con la que está cayendo y los discursitos que se ven por ahí no sé yo… Cuando tienes un martillo del cielo te caen los clavos, ¿pero qué pasa si tienes un CETME y te jalean para que «defiendas España»?


  8. Imos para aldea pa curar a alma (e o planeta)

    febrero 21, 2021 by sergio

    Estes días falouse do informe do Instituto Resiliencia que aboga pola reagrarización de Galicia. A volta ao rural, para vivir nel, e vivir del.

    Hai quen non ve claro iso de todo o mundo volver coller o sacho (se nin a maioría da xente da miña xeración o colleu, e non digamos xs nosxs fillxs) e vivir da terra. Tampouco se trata diso, senón polo menos que se tome como unha alternativa decente e digna de gañar a vida, máis aló de prexuízos e de incomodidades que, aínda hoxe, existen no rural (aínda que a pandemia fixo que foramos conscientes das indubidables vantaxes). Cando se fala de reagrarización fálase tamén doutro modelo forestal (que non é, precisamente, o que promove o novo Plan Forestal de Galicia).

    É preferible, penso eu, ir decrecendo de xeito controlado e cambiando o modelo de consumo e produción. Iso si, tampouco me fago ilusións de que esteamos preparadas como especie para renunciar á inercia do máis, máis e máis. E da «vida rápida». Non pasa nada, nos extinguimos e listo. Gaia non nos vai botar de menos! Pero eu son máis da idea de ir buscando alternativas de pouco a pouco porque, a pesar das miñas malas expectativas, en realidade son un optimista impenitente (se non, tampouco traballaría no que traballo).

    Pero quen cre que a cousa é totalmente insalvable, ou que estamos esaxerando (como os negacionistas, que non son máis que xente que non quere ver a realidade), pois adícase a desacreditar estas alternativas de «paracaídas» do batacazo que nos espera como especie, e se abonan a un carpe diem da avestruz. Argumentos como que, porque no colleramos un sacho na vida, non é posible a reagrarización, non se sosteñen, porque aínda que a xeración dos nosos pais e nais non sabían ni o que era un ordenador ou aínda menos un móbil, non por iso deixan de usalo. Como dicía o Xocas o outro día en La Resistencia, na súa familia pasaron en dúas xeracións de ser agro-ganaderos en Abadín a ser youtubers. Cando algo te motiva, ou cando no te queda outro remedio, adáptaste.

    Neste caso, como dixen, eu creo que sería mellor para todas que se fixera planificadamente e polas boas. Un bo xeito é polo menos non poñer paus nas rodas de quen quere voltar á terra para sentila coas mans e todas esas cousas místicas-telúricas, ou porque simplemente lle mola quedar na aldea, aínda que saiban que ten a súa parte dura e ingrata. Iso faise co certa seguridade dada por uns servizos públicos decentes no rural e, idealmente, cunha renda básica incondicional e cunha aposta decidida por quen produce os nosos alimentos e pode dar moitos servizos ambientais (labregas funcionarias ou con outro tipo de axudas que apoien á agricultura labrega como a máis eficiente en non esa PAC cobrada no paseo da Castellana, que xa veremos como vai a nova PAC pero posiblemente tampouco apoie á agricultura labrega) Desgraciadamente, de momento a cousa non vai por aí…

    Por outra banda, fai falta quitarse os prexuízos que houbo sempre de que, ademais de ser duro (vivir do campo xa sabemos que é fodido, aínda que eu, que son un «chico de barrio», non o sentín de cerca, pero todo o que depende do clima xera una incertidume e una ansiedade que habería que buscar como paliar dende o público para non deixar á xente desprotexida, o que dixemos dos servizos públicos ou a RBI sería un bo comezo), ademais sempre estivo moi desprestixiado. Os paletos e todo iso… E tampouco falamos de que todo dios que vaia para o campo teña que «vivir do campo». Simplemente é apostar por un sistema distinto que posibilite poder vivir no campo dignamente, e que sirva tamén para equilibrar o territorio demográficamente (as grandes cidades son manifestamente insustentables e prexudiciais). Tamén a nivel tecnolóxico, que parece que todas as tecnoloxías para prover de servizos se fixeron pensando nas grandes aglomeracións. Pois claro que non é sinxelo tender tubaxes de saneamento aos 30000 núcleos de poboación de Galicia coas súas correspondentes infraestruturas de depuración, pero é que hai anos que existen outras tecnoloxías de depuración in situ (e que ademais se poderían mellorar a pouco que se apostara pola I+D+I con ese enfoque de descentralización rural, no que Galicia debería ser referente). E o mesmo coa electricidade, ou coa Internet. Así que hala, tirando para o campo!!!

    ACTUALIZACIÓN 22/01/2021. Xusto hoxe a Asociación de Áreas Escasamente Poboadas do Sur de Europa presentou un informe sobre os servizos que estas áreas dan ao ben común (ambiental, enerxético, etc.), demostrando que son chave para a sustentabilidade do sistema e dan moito máis do que receben, a todos os niveis.

    IMAXE USADA EXTRAÍDA DE: https://www.freeimages.com/premium/kids-walking-in-the-countryside-315556


  9. Solo una turba de radikales?

    febrero 19, 2021 by sergio

    No os preocupéis, solo son una «turba de radikales» quema-contenedores (al menos, es lo que sale en los medios, que lo que les gusta es «informar» sobre lo que más morbo da, aunque violentos sean solo un ínfimo porcentaje de quienes protestan). Estos radikales no tienen nada mejor que hacer que montar cristos porque meten a un tipo en la cárcel por cantar que los Borbones robaron, como al que juzgaron por cagarse en Dios. Lo siguiente será que te detengan por decir que España tiene déficits democráticos como la falta de separación de poderes o la manera de gobernar los servicios básicos (agua, luz…) para que se forren las empresas controladas por 4 amigotes y luego los ex-presidentes puedan entrar en las empresas correspondientes a forrarse también (ups, lo he dicho).

    Para mí, la libertad de expresión es sagrada (sí, también la de los fachuskis) y, si se reprime, la tubería explota por otro lado. Promover la educación crítica o dejar de infantilizar a la población (aun tenemos jornada de reflexión en las elecciónes, es flipante) sería una buena base en la que apoyar una sociedad donde se avance hacia mayores grados de libertad de expresión. La violencia estatal (del tipo que sea, no solo la censura, también el deterioro de las condiciones de vida de grandes capas sociales mientras aumenta la desigualdad) genera protestas (y violencia) en las calles. Es de 1º de democracia. Cuando la gente está bien, prefiere quedarse en su casa tranquilamente, tomar algo con sus colegas, ir al cine…, así que algo debe haber podrido por ahí debajo que genera ese malestar. Eso es lo que habría que tratar de solucionar. Pero bueno, esto ya es de democracia avanzada, y aquí aun estamos en primero (y bajando).


  10. Pagan pecadoras por aun más pecadoras

    febrero 16, 2021 by sergio

    No reir las gracias de quien abusa. Se empieza por ahí.

    Luego ya, no ceder ante las presiones más o menos sutiles de quienes creen que pueden conseguir cualquier cosa pasando por encima de cualquier persona. Si no, además de quebrar tus principios, acabas pagando mucho por pecadillos tuyos causados por otros más grandes que no eran tuyos y que, sin embargo, quedarán impunes.

    Es duro, porque enfrentarse al poder lo es. Pierdes privilegios o, lo que es peor, en un determinado momento te puedes quedar solo. Quiero pensar que esas mafiosadas se dan cada vez menos, que la cultura social y la justicia empezará a evitar el cargar sobre personas comunes, con sus debilidades y sus miedos, la mierda de quienes andan por la vida avasallando (y aquí queda englobado a los abusones de colegio e instituto)