Zona Okupada de A Cova da Meiga. Atoparedes cousas sobre cooperación para o desenvolvemento, naturaleza, software libre, xogos de rol, libros, música, películas…Porque desde a nosa "cova" podemos cambiar o mundo mundial! — Zona Okupada de A Cova da Meiga. Encontraréis en ella cosas sobre cooperación para el desarrollo, naturaleza, software libre, juegos de rol, libros, música, películas…¡Porque desde nuestra "cueva" podemos cambiar el mundo mundial!
Gilead no está tan lejos como podemos pensar. Las democracias son como las piececitas de plástico que unen las batidoras a su pie, están ahí ocultas haciendo que la cosa vaya tirando, pero son muy frágiles, hay que cuidar mucho el aparato contra «golpes» y otras malas prácticas, ya que cuando se rompe la piececita hay que tirar todo el cachivache porque es casi imposible arreglarlo.
Esas malas prácticas incluyen la corrosión interna de la piececita (por filtraciones de humedad por ejemplo, que en el caso del asalto al Capitolio de anteayer se visibiliza con la misteriosamente deficiente seguridad del lugar en comparación, por ejemplo, con las movilizaciones de Black Lives Matters, o con el propio presidente Trump incitando a sus seguidores).
Tiña pendente a miña particular peregrinación a este lugar, a apenas dez minutos camiñando da miña casa. Non o visitara porque aínda «non tivera cando». Unha excusa como outra calquera. Igual non estaba preparado, non sei. Para min era un símbolo da incompetencia da administración pública. De como salvar o cú despois dunha destas habituais situacións de xestión deficiente, tal vez por aforrar cartos, dun sistema técnico «dos de por se acaso» que só vemos o importante que é cando pasa algo. Como os arcenes das autovías. Como ter unha sanidade pública forte con UCI aparentemente infrautilizadas. Porque son para iso. Son para cando a cousa vai mal. A curva de Angrois será sempre un símbolo de cando a cousa vai mal e alguén non fixo o que tiña que facer pensando que nada malo ocorre. Tal vez foi unha orde concreta dunha persoa. Tal vez un cúmulo de malas decisións e neglixencias. Ao final, quedan vidas rotas. Sensación de frustración. E mentras nese lugar se respira unha tranquilidade irreal que, no meu caso, só foi rota polo paso dunhas ovellas co dono nun deses lugares habituais en Galicia que non se sabe se son aldea ou cidade.
Unha amiga compartiunos esta nova e pediunos opinión. Isto é o que me saiu:
——————————-
Eu o vexo como unha escusa para plantar aínda máis eucalipto en nome da economía a curto prazo (da que o eucalipto é un dos máximos expoñentes), para que vexamos canta diversificación podemos ter con esta especie «forestal» (papel, taboleiros e agora viscosa, por non falar do «reaproveitamento enerxético» ou mesmo o emprego estrutural e para mobles que están tratando de impulsar). Co eucalipto:
A xente pode gañar algo de cartos sen esperar moitos anos e sen moitos traballiños? Si.
Pode haber postos de traballo a curto prazo? Si, directos e indirectos.
Sabemos o impacto de seguir impulsando plantacións monoespecíficas por Galicia adiante? Un pouco, e o pouco que sabemos é claramente negativo. Pero o mesmo que se enchesemos todo de millo, ou de algodón, ou do que vós queirades.
Falando xa especificamente do tema da ropa (bueno, en realidade aplica a todos os productos), é MOI urxente empezar a consumir MOITO menos. E meter dunha vez no precio dos productos as externalidades negativas (cargarse a biodiversidade, por exemplo, que ao final saenos caro, ou a regulación hidrolóxica de ecosistemas, ou moitísimas cousas que non se meten; é como se estiveramos papando a nosa casa pero cada vez estiveramos máis xente vivindo nela, unha tolería insustentable).
Dos outrora fortes brazos da memoria caen paseniño as follas das lembranzas. Primeiro caen as máis cercanas ao presente e resisten máis as de antiguas andanzas
Pero as máis antiguas son como as raíces, que a terra sempre arroupa agarimosa Outras semellan do tronco cicatrices de loitas, desventuras, victorias e derrotas
Aquelas resisten ben ancoradas na nostalxia de tempos lonxanos onde reinaba o sol, enchendo de luz o escuro sino da alma quencendo o espíritu e agochando a dor
Estas traen saudades de camiños ignorados, de amores abortados, de imaxinarias vivencias, que esmorecen nas brumas do pasado escorregando entre os dedos da consciencia
Las canalladas que se comenten con estas personas que vienen a partirse el espinazo a trabajar es increíble. Pero en este caso Eleazar es de Jinotega, Nicaragua, donde yo viví año y medio y forma parte ya de mi vida. Eso me ayuda a poner contexto a su lugar de origen y me hace empatizar más con este caso (quizás sea algo inevitable). El parque central donde los domingos iba a ver el baloncesto, la catedral y su parque, la carretera hacia Matagalpa con selva tropical húmeda que contrastaba con la de Guayacán de trópico seco, el fútbol infantil los sábados en el campo que había quedado a medio hacer… Esfuerzo y sacrificio de él y su familia para buscar una vida mejor, con infinitas privaciones, para que lo dejen morir delante de un hospital. No hay excusas para que siga habiendo condiciones laborales de esclavitud en el siglo XXI. Para nadie y en ningún lugar. No nos hacemos a nosotros mismos. Ese discurso es aislacionista y antihumanista (además de manifiestamente falso). Nos hacemos entre todas.
