Mundo inmundo
Información púbica
Realidad virtuanal
Sabiduría escondida debajo de la alfombra del miedo
noviembre 7, 2020 by sergio
Mundo inmundo
Información púbica
Realidad virtuanal
Sabiduría escondida debajo de la alfombra del miedo
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: castellano,covid19,poesía | No Comments
octubre 13, 2020 by sergio
Dos outrora fortes brazos da memoria
caen paseniño as follas das lembranzas.
Primeiro caen as máis cercanas ao presente
e resisten máis as de antiguas andanzas
Pero as máis antiguas son como as raíces,
que a terra sempre arroupa agarimosa
Outras semellan do tronco cicatrices
de loitas, desventuras, victorias e derrotas
Aquelas resisten ben ancoradas na nostalxia
de tempos lonxanos onde reinaba o sol,
enchendo de luz o escuro sino da alma
quencendo o espíritu e agochando a dor
Estas traen saudades de camiños ignorados,
de amores abortados, de imaxinarias vivencias,
que esmorecen nas brumas do pasado
escorregando entre os dedos da consciencia
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: árbores,galego,poesia,vellez | No Comments
julio 13, 2020 by sergio
Aquí vou deixar unhas claves ou principios moi persoais e esquemáticas de como penso que funcionan as cousas en Galicia a nivel electoral. Ademais as poño por orde de importancia. Espero que me deixedes comentarios sobre como o vedes vós!
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...), Sin categoría | Tags: galego,partidos políticos,política | 2 Comments
junio 23, 2020 by sergio
Hoy, impresionada por el verano, por fin he escapado de mi confinamiento de seda
Hoy me apetece mirar a tu cara brillante, como un girasol de ojos grandes
Hoy por fin podré volar en círculo, como los buitres, sobre las cabezas de la gente pequeña, y jugar al escondite
Hoy quisiera correr como un lobo por el monte, sin dejar a nadie atrás de su manada, que sois vosotras, porque todas merecemos buena vida
Hoy, Día de la Tierra, me gustaría ser Gaia y salir por fin de la UCI curada del HUMANVID
Hoy os alegraré con mi amable música de cigarra…, siempre que luego me cuidéis en el invierno
Hoy moveré con fuerza mis alas de mariposa y provocaré un tornado de besos y abrazos al otro lado del mar
Hoy, viendo el Sar desde mi ventana, pensé que me gustaría ser «unha troita de pé». Seguro que nadie sería capaz de cogerme!
Hoy al anochecer volaré dando tumbos, como un murciélago alegre dándose un festín de mosquitos ebrios de sangre
Hoy seré una babosa con pocas babas, para sentir la tierra en mi panza mientras me arrastro. Era un caracol, pero me harté de estar en casa
Hoy me gustaría ser una margarita que te asegure siempre que te quiere sin tener que deshojarla
Hoy quisiera ser un diente de león y que puedas soplarme, sin mascarilla, muy fuerte y lejos, con un deseo garantizado
Hoy quiero zumbar molesto, ensordecedor, como un mosquito ebrio de sangre
Hoy seré un guepardo y correré por autopistas vacías sin pagar ningún peaje
Hoy quisiera ser un pez…pero no el de Juan Luis Guerra, sino el chico al que se come el grande. Solo que sería un kamikaze y le explotaría en toa la boca
Hoy me apetece correr a toda velocidad hacia mi madriguera de conejo para meterme por una de las entradas y salir por otra haciéndole la puñeta
Hoy me gustaría moverme torpe como un camaleón haciendo virguerías con mi lengua
Hoy me apetece ser una serpiente, colgarme de mi árbol y ofreceros mis mejores manzanas
Hoy voy a aullar tan alto que me oirá la luna a través de las nubes
Hoy me apetece moverme bajo tierra como una lombriz feliz y comerme una hojita de lechuga, pero de las de mercado, no de las de super
Pues hoy me gustaría hacerme muyyyyyyyy pequeñito para entrar en el bareto donde toman copas los coronavirus y montar una buena bronca
Hoy lo que me apetece es salir volando por la ventana riendo como el pájaro loco
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: covid19,poesia | 2 Comments
junio 3, 2020 by sergio
Las cosas se pueden hacer de muchas maneras. Siempre. También en diseñar y ejecutar estrategias de control de la pandemia. En momentos de toma de decisiones duras, la intuición tiene mucho que ver (fiarse de la intuición no significa «hacerlo a tontas y a locas»; a quien le interese el tema de toma de decisiones intuitivas o basada en pocas evidencias o en evidencias contradictorias podéis ver esto). El modelo social, la cultura del país, la tradición, la presión de grupos de poder y mediáticos, lo que hacen «los de alrededor» son factores clave, que también influyen en la toma de decisiones intuitivas, pero no hacen que la decisión sea mejor ni peor (ni entre países, ni entre personas, provincias o comunidades autónomas). Eso solo lo dirá el tiempo. Por eso, ahora mismo, a no ser que alguien venga y te tosa encima o empiece a babarte, dejémonos tanto de denuncias a vecinxs y de vigilancia social, que ya bastante distópico está siendo todo.
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...), Sin categoría | Tags: control social,covid19,intuición,Pandemia | No Comments
junio 1, 2020 by sergio
Con la emergencia climática, social y econonómica que se acerca en plan tormenta perfecta (pero que ya se viene cociendo hace tiempo) yo veo tres opciones para abordar el re-equilibrio que, inexorablemente, tendrá que tener lugar. Esas opciones vienen dadas por dos visiones del mundo antagónicas de las que ya hablé, que han de marcar esa transición:
Pasen y elijan.
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: economía,medioambiente,modelo social | No Comments
mayo 13, 2020 by sergio
En realidad la discusión entre modelos sociales es sencilla. En épocas como esta se ven aun más fácilmente esos modelos subyacentes, que vienen dados por la forma de pensar de las personas.
Hay dos grandes alternativas:
1) apostar por un sistema que asegure a todo el mundo un mínimo ingreso (a mí me gustaría una Renta Básica Universal como derecho de nacimiento, sobre un 50-60% del salario mínimo por persona y mes, la mitad para menores) y servicios básicos asegurados por un gran pacto social, que también deben ser un derecho: agua, luz, TIC, vivienda, sanidad, educación, seguridad,… Para esto no hay otra manera que a partir de un estado transparente gestionando impuestos y con una ciudadanía que lo controle y a la que tenga que dar cuentas, no un monstruo burocrático que parece que te hace un favor cada vez que te da un servicio. A partir de ese mínimo para todas, quien quiera unos tenis de 100 euros o comer marron glasée todos los días que lo pague si puede (mira si no queda espacio para el mercado ese al que tanto idolatran muchos!)
2) liberalismo social, que cada uno se pague lo que pueda, y sálvese el que pueda. No hay para todos, y quien llegó antes y/o su familia tenía más, pues suerte para ellos, así es la vida
—————-
No hay medias tintas. En el fondo o se piensa de una manera o de la otra. A veces lo más simple es lo más real. Si alguien dice, bueno, no todo puede ser blanco o negro…, el estado puede estar ahí en algunos casos… CACA!! Esas medias tintas solo se están traduciendo en más burocracia y menos eficiencia. Al final es todo tan complicado que no lo entiende ni quien lo montó, parche sobre parche y ordenanza sobre ordenanza, y quienes más tienen se las apañan para que les favorezca a ellos (tienen más medios para pagar abogados, «arreglar» negocios, tener información privilegiada y demás).
Todo se reduce a COMPETIR vs COLABORAR
Estos dos modelos sociales se pueden aplicar tanto dentro de un país
https://www.elperiodico.com/…/el-raval-zona-cero-del-derrum… como entre países https://galiciasolidaria.org/o-impacto-do-coronavirus-nos-…/
Y tú, ¿con cuál modelo te quedas?
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: modelo social,política,RBU,renta básica | 1 Comment
abril 6, 2020 by sergio
Mucha gente de la que ahora se llena la boca con las donaciones para «investigar el coronavirus» (como si la ciencia fuera magia y no necesitara de años de investigación básica «no rentable» ni largoplacista) son las que apostaban por privatizar y liberalizar la sanidad (y que cada uno se pague lo suyo).
El mercado no entiende de procesos a largo plazo, ni de ecosistemas complejos. Solo entiende de dinero. En un contexto como una pandemia, una sanidad que no deje a nadie atrás es lo único que puede frenarla, porque si hay personas a las que no se trata el problema nunca acabará (y esto es particularmente peligroso cuanto más débil es el sistema social público, por lo que veo en algunos países donde he trabajado).
Lo mismo pasará con otras pandemias (o cualquier fenómeno global peligroso para la humanidad, cambio climático, por ejemplo). O construimos politicas públicas para intentar que no quede nadie atrás o, como cualquier sistema, se partirá por el eslabón más débil. Fijaros si debe estar mal la cosa que hasta Financial Times pide máis intervencionismo (en realidad siempre lo hacen cuando hay crisis globales)…
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: desarrollo,política | No Comments
marzo 27, 2020 by sergio
Quienes dicen que es mejor que mueran quienes tengan que morir pero que no se pare la economía, supongo que estarían dispuestxs también a sacrificarse. Si es así, aunque discrepo de su solución para este problema, R-E-S-P-E-C-T
Category El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: coronavirus,darwinismo | No Comments
marzo 21, 2020 by sergio
Chssss, silencio. O mundo parou
pero eu non quero baixar
Tal vez sempre é xusto nestes intres
cando á Vida nos queremos aferrar
Onte escoitei os chíos dos paxaros
despois de tanto tempo de ignoralos
Antonte quixen espreitar ás que comparten
comigo a rúa, a paisaxe, o vecindario
Nunca as vira así, tan cercanas
espero velas así xa sempre a diario
Son días de xogos obrigados,
despois de tanto tempo abandonados
Os días que pasamos confinados
son en realidade nos que máis viaxamos
precisamente porque a nosa mente voa,
irónicos paradoxos dunha época tola
É tempo de regalarnos fondas miradas aos ollos
despois de tanto tempo descoñecendo uns aos outros
Cando as periferias dan grazas por selo
cando os embigos odian a súa natureza
agradecidas no noso foro interno
por poder re-atoparnos coa beleza
Volver a vista adentro, de alma e corpo
despois de tanto tempo sendo un morto
Chsss, silencio. O noso mundo parou
e vímonos como eramos, mortas en vida,
abrindo para Gaia unha porta de saida.
Virus son eles ou o eramos nós?
Category Desarrollo Sostenible y Decrecimiento (un modo de vivir), El sofá de la sala (pensamientos y tertulias...) | Tags: coronavirus,galego,poesia | 1 Comment