
‘O escritorio’ Category
-
Robi Robot. Mata
diciembre 31, 2025 by sergio
Category O escritorio | Tags: ambiente,castellano,galego,Robi Robot | No Comments
-
Mocos pocos
diciembre 30, 2025 by sergio
Mocos pocos?
Mocos locos
Micos locos
Micos toco
Mimos toco
Mimos noto
Memos noto
Memos mato
Menos mato
Menos tacos
Cero tacos
Cero gatos
Cuatro de esos
Category O escritorio | Tags: absurdo,castellano,poesía | No Comments
-
VAMOS…
diciembre 11, 2025 by sergio
Vamos a aprender
a soñar la vida,
a curar el alma,
a cómo estar de pieVamos a querer
abrazar los días
noches escondidas
y al viento nacerVamos a traer
secretos vacíos
semillas en libros
penas de papelVamos a entender
el amor eterno
el furor más tierno
y a ese miedo cruelVamos a poder
decir «no» más tiempo
callar a destiempo
volvernos vergelVamos a desear
flores, juegos, ganas
restos de mil camas
cuentas de cristalYo voy a creer
que no hay un destino
y si lo hay no es mío
me da igual perderCategory O escritorio | Tags: castellano,poesía | No Comments
-
Líbrame dos libros?
noviembre 21, 2025 by sergio
Anacos doutras vidas son os libros
E nun momento poden chocar coa nosa
Ler é compartir a vida doutras co perigo
de tal vez esquecer vivir a vida propia
Algúns libros abren camiños no cerebro
Outros manteñen abertos os que temos
Outros como raios X simplemente o atravesan
Outros como raios gamma arrasado o deixanCategory O escritorio | Tags: galego,libros,poesía | No Comments
-
Gaiarabia
noviembre 4, 2025 by sergio
Le arrancaron los pies del suelo
que era su sustento y también su hogar
La arrancaron también del cielo
donde soñaba y podía volar
En un gris laberinto la metieron
donde su piel no podía lavar
Con ruido y venenos la aturdieron
Y a muchos que amaba no pudo salvar
Pero hasta que ya era tarde no supieron
que la rabia de Gaia no se puede encerrar
Category O escritorio | Tags: castellano,gaia,medioambiente,poesía | No Comments
-
Robi Robot. Sin fronteras…
septiembre 22, 2025 by sergio
Category O escritorio | Tags: castellano,fronteras,Robi Robot | No Comments
-
Mariposas y cristal
agosto 26, 2025 by sergio
En ese momento tus palabras no eran nada
Me diste explicaciones sembradas de cristal
tras tanto tiempo de caricias de baja densidad
Sonidos que eran tan solo una neblina
para no afrontar la realidadLas mariposas ya no te cosquillean
Ahora crisálidas son y yo no sé
si lo que de ellas saldrá aun me deseaMis mariposas aun se mueven, perezosas
esperando tal vez un vuelco del azar
que repare la luz de tus ojos al mirarme
o que en indiferentes orugas las convierta sin másCategory O escritorio | Tags: castellano,poesía | No Comments
-
Y en agosto…
agosto 23, 2025 by sergio
PIENSA EN UN LUGAR FELIZ
Todo el mundo tiene su rincón
en el que conecta con la vida buena
Que nos lleva a ese mundo feliz
donde el tiempo hipócrita se crea
Tal vez seamos nosotras quienes al tiempo
volvemos avaro, oscuro y vengativo
y a pesar de todo nos obsequia
con un ricón de luz, mágico y vivoMiña Terra Galega, en Soria, en Alabama
vuelves a ser lo que siempre has querido
Es mi rincón en la Cepeda, valle perdido
el lugar que desde siempre mi corazón ama
Sobre un colchón verde donde bulle la vida
con la cascada murmurando soñolienta
despreocupada libertad que fluye, lenta
y que todas deberíamos disfrutar aun solo un día
Discutir con el agua río arriba
bajo el dosel de los humeros que saludan en la orilla
para luego río abajo congraciarse
y resurgir renovado donde la roca chillaPiensa en un lugar feliz
Piensa en un lugar feliz
Cuando la zozobra me atenaza
a ese paraje siempre vuelvo a ir
RINCONES PEQUEÑOSNuestros rincones pequeños
Que cambian de color durante el día
Ora ruidos, ora quedos
Geografías cercanas de espacio seguro
Reconocibles hasta con la mente cerrada
y recorribles hasta con la batería sin cargarRUINAS
Ahí siguen como portales de otros tiempos
ruinas de adobe que albergaron
alegrías, tristezas, celebración y lamentos
resistiéndose a dejar marchar a los recuerdos.De rencillas, miedo, de hambre y de miseria
de quienes no murieron en la guerra
pero siguieron siendo prisioneros
De los que volvieron pero ya no eranEntre esos muros se podía hablar
protegiéndose del manto de silencio
que en calles y cantinas lograron alzar
los que convirtieron la vida en sufrimientoAhora poco a poco se derrumban
dejando paso a verdes fuegos
pero siguen aun siendo refugio
de gatos, aventuras, de arte y locos juegosHUERTA
La arteria invisible que recorre
zigzagueando traviesa el paraíso
alimenta hoy la sedienta tierra
para mañana poder ser fresco regocijoSoldados errantes la patrullan
saltando entre castillos de colores
Soldados de vida, no de muerte
pues portan con ellos semillas de mil floresA la sombra de la huerta de La Casa
miles de mundos danzan y me llamanVACACIONES
Dados, toallas
risas y llantos
Juegos y almohada
Duelos, quebrantos
Ríos y azada
Bailes y cantos
La tierra, el agua
Demonios, SantosEL TUERTO
El río Tuerto burbujea, alegre
lleno de solaz y de reposo
llevando savia a su valle hermoso
no menos hermoso por ser breveEmpieza saltando por la sierra
y verdes cielos con estrellas atraviesa
antes de alimentar al padre embalse
que quedó atrapado por las tres traviesas presasNunca se olvida, nunca, no
de acariciar a Oliegos, cariñoso
Sacrificio triste de un pasado silencioso
que lejos a muchas personas envióY continúa sus saltos mientras lleva
agua, energía, diversión y vida
entre humeros, sangüiñeras
entre chopos y paleras
empujando el verde mundo al amarillo
alimentando maiz, patatas, lúpulo o alubias
frutales, remolchas, garbanzos y hasta trigo
antes de abrazarse al Órbigo y seguir viaje
para en Porto fados cantar con sus amigosCategory O escritorio | Tags: castellano,donillas,poesía,Tuerto | No Comments
-
Hoxe en día…
agosto 16, 2025 by sergio
O dequevás mirou mal ao quenestí
O sacadeaí ao vouchedar empurrou
O vaslevar lle zoscou ao xaverás
E entre todos vaia cristo se montouCategory O escritorio | Tags: castellano,poesía | No Comments
-
Triloxía de Sar
julio 9, 2025 by sergio
Verde e branda venda, no corazón Compostelán
curando feridas de fume e alquitrán
I. AS BRAÑAS
Somos esponxas da terra
enxugando paseniño
gotiñas que foxen da guerra
entre a choiva e a grava dos camiños
Gotas que logo pouco a pouco
serán unha preciosa ofrenda
ao pai Sar que zigzaguea louco
cheo de retranca e de fachenda
Acubillamos a pequenas vidas
Árbores, herbas, bolboretas e flores
raposos, ras, esquíos e anduriñas
quebracabezas vivinte de fermosas cores
Pero é á noite cando máis nos presta
coa compaña de lúa e estrelas
e da luz lonxana que da cidade chega
a ferir o chan entre as follas mestas
En tempos escuros vestirnos quixeron
con roupas cincentas de frío cemento
Salvámonos grazas a xentiña boa
que vive na luz e escoitou o lamento
E aquí seguimos mirando adiante
correndo, xogando, con Gaia falando
E esa xente boa de corazón grande
ás Brañas de Sar por sempre coidando
II. A COLEXIATA
Ben vestida de muros viventes
Con máis anos que as pedras máis vellas
Piares tortos que o tempo resisten
Falando co tempo sobre as nosas cabezas
Non esmorece o xardín na súa gaiola
entretido pola música da gaita
e polos berros da nenez que resoan
no val do pai Sar e polas Brañas
III. O RÍO
O Sar chega sen ruído, quedo
alborota na ponte das Fontes
e asústase ao escoitar os berros
na Caldeira na que loitan os xigantes
Entra derrapando polas Brañas
E lembra os bos tempos cos muíños
que xa hai moito tempo que descansan
sen maltratar ao gran, fican tranquilos
Coida das vacas que sen présa pastan
Escoita ledo os nenos xogando
Búrlase traveso da pobre e vella ponte
e á altiva Colexiata saúda de lonxe
Desfruta do Granell e vai marchando
baixo monstros de cemento e asfalto
para desfrutar dese gran Banquete
e á Rocha Forte espertar berrando
antes de atopar de novo verdes sendas
para ao fin unirse ao Sarela amado
Category O escritorio | Tags: Compostela,galego,poesía | No Comments

