RSS Feed

‘Cooperación para el Desarrollo (más que un trabajo)’ Category

  1. GOTAS DE FRIKI-FRESKOR: EL SEÑOR DE LOS ANILLOS, MI TESSORO ASÍ ¡NO!

    enero 5, 2013 by sergio

    En estas fechas de compras y regalos y además de ciertos estrenos, he recordado que el «uno para gobernarlos a todos» del Anillo Único es demasiadas veces aplicable a muchos más anillos, aunque la forma de «gobernar a todos» varíe…

    No pasa nada, luego podremos deshacernos de ellos cobrando en efectivo y de inmediato (siempre que sean de un mínimo de 9 kilates, pero no importa que estén mordidos o mellados, ni siquiera por Smaug) en cualquier negocio de COMPRO ORO, los únicos que he visto proliferar últimamente (snif…).


  2. Moito máis que un traballo

    diciembre 28, 2012 by sergio

    As compañeiras do grupo de comunicación de Enxeñería Sen Fronteiras Galicia estiveron a currarse unha memoria super-chula de actividades da asociación 2011-2012 e ás persoas contratadas tivemos que contestar a unhas preguntiñas que, buf, daban que pensar… Aquí vos deixo algunha das miñas respostas!!

    Por que traballas en cooperación para o desenvolvemento?
    Porque, tras ser voluntario uns anos, decidín que pagaba a pena adicar todo o tempo posible a facilitar procesos transformadores que teñen que ver coa cidadanía global, solidariedade fronte a competitividade, pensamento crítico fronte a consumo de masas e responsabilidade cidadá, todo iso sen perder de vista a miña formación técnica. Un xeito de adicar moito tempo a isto é que che paguen por iso, porque é tempo a maiores do tempo libre…

    Por que traballas en ESF?
    ESF foi o meu primeiro contacto coa cooperación para o desenvolvemento, onde comecei como voluntario e onde sempre desenvolvín o meu labor tamén como liberado, tanto en proxectos internacionais como actualmente como técnico de proxectos en Galicia. Síntome moi a gusto na asociación tanto polo fin que se persegue como polo xeito de buscalo, xa que eu valoro moito a coherencia nas institucións. Ademais o feito de “ser da casa” fai que dende o principio me sentira moi involucrado no desenvolvemento e traxectoria da organización.

    Cal debería ser e cal é o papel do persoal contratado en ESF?
    O papel que na miña opinión debería desempeñar unha persoa contratada en calqueira asociación de desenvolvemento baseada no voluntariado transformador o tratei de reflexar no seu día en 10 puntos, dos cais quédomoe especialmente co de facilitador de procesos como apoio dos grupos de voluntariado, así como para o aseguramento dunha calidade mínima na interlocución e rendición de contas (especialmente a financiadores externos á asociación).

    Valoración xeral do traballo

    ESF é moito máis que un traballo, que ademais me permite canalizar o meu interese pola innovación e a economía social


  3. AFRAID TO SHOOT STRANGERS

    noviembre 23, 2012 by sergio

    Leyendo noticias sobre cooperación, ONG y demás en grandes medios, siempre me encuentro con (muchos) comentarios de la línea «primero los españoles que bastante mal lo estamos pasando antes que dar dinero a los de fuera». A veces opino, tras algún cabreo grande, pero teniendo en cuenta que es posible que sean opiniones de mucha gente, o quizás de no tanta pero que hace mucho ruido, o eso prefiero pensar. En cualquier caso, los que opinamos distinto, debemos participar en esos debates con argumentos y no dejar que el miedo a lo extraño/extranjero acabe con nuestra sociedad. Me acuerdo entonces de la obra maestra de Iron Maiden «Afraid To Shoot Strangers«.

    La última noticia de este tipo fue esta y confieso que ni me di cuenta de cuando escribí tanto, pero bueno…, ahí van los dos comentarios que hice

    ————–

    1) ¿Qué carallo es ser español?¿Cuanto tiempo hay que haber vivido aquí para serlo?¿Y mi familia?¿Y si tengo 2 abuelos de fuera y 2 de aquí, entonces soy español?¿O también hay que mirar el RH? Me parece que la gente que se aferra a «primero los españoles» tienen un complejo de inferioridad brutal (y miedo de que les quiten sus derechos) y encima les echan la culpa a los más débiles en vez de a los que realmente han estado chupando del bote. Fijaos bien en los chupópteros que están cada vez mejor en España antes de echar mierda sobre gente que viene acá a currar pasando mil penalidades (qué rápido nos olvidamos de cuando nuestros padres o abuelos tuvieron que irse a buscase la vida fuera!! ah, no, espera, que ellos iban con papeles y «todo legal», ME PARTO DE RISA!!). No pasa nada, los jóvenes (y no tan jóvenes) españoles ya están teniendo que emigrar a la fuerza de nuevo,para recordarnos el drama que es eso. Y si habéis vivido aquí toda vuestra vida, habéis tenido muchísimo más acceso a muchas cosas que la gente esa de la que habláis con tanto desprecio (panchitos, negros, sudacas), y todo por haber nacido aquí. ¿Que hicisteis vosotros para haber ganado eso?¿Nacer en el gran país que conquistó medio mundo robando y saqueando? Dad gracias por haber podido tener medianamente acceso a comida, agua, luz, ir al cole y poder estar escribiendo en internet incluso estando en paro, y si estais disconformes con el país buscad los verdaderos culpables. Ojalá no hubiera frontera ninguna y cada uno pudiera ir donde le petara, así muchos de los que tanto atacáis a la gente que viene con mil esfuerzos veríamos qué méritos teníais para buscaros la vida, más allá de que os parieran en España (y eso a pesar de que la gente de fuera llega con una desventaja brutal respecto a vosotros, parásitos lloricas, porque no tiene apoyo de familia, amigos, muchas veces llegan apenas sin dinero…).

    Y los necesitados de otros países, pues claro que hay que trabjar con ellos, se trata de cuestión de justicia y solidaridad, si se puede hacer que la gente necesitada de otros lugares esté mejor, por qué no?¿Cuanto es lo mínimo que hay que tener en un país para empezar a ayudar a otros?¿Y no será que se ha estado (y se sigue) gastando en chorradas?¿Sabéis el dinero que se ha gastado en «ayudar» a otros países comparado con el derroche en infraestructuras inútiles y corruptelas en España? (y encima muchas veces era un disfraz a simplemente apoyar la internacionalización de empresas multinacionales «presumiblemente españolas» aunque a mi ni me dan ni un p… duro y están explotando a mucha gente, uno no se hace inmensamente rico sin joder a alguien, que se lo digan al Amancio).

     

    2) Hablar de ONG «así en general» demuestra una falta de conocimiento importante. No tiene nada que ver las asociaciones basadas en voluntariado como alguien dijo por ahí, con las fundaciones que montan muchos políticos o empresarios para lavar dinero, unas son laicas, otras religiosas, hay de todo y hay muchísimas que hacen cosas por muchas personas fuera y dentro de España (no solo llevarles condones a los negritos o llevar gente en verano a «salvar niños indígenas»), a veces a través de la denuncia, de como la unión europea o USA «obliga» a países con menos poder económico a firmar acuerdos que desarbolan su tejido social y económico (joé, igual que aquí con el precio de la leche, o los astilleros, nosotros hacemos lo mismo!), o tal o cual empresa «española» se aprovecha de la pobreza y debilidad institucional de países para forrarse (y encima mandamos al Rey para que «consiga mejores condiciones para la empresa española X» y que venda la «marca españistán»). Jefes de ONG que viven a cuerpo de rey? Alguno habrá, chupópteros hay en todos los ámbitos, pero si quieres ser rico por norma general no montas una ONG (como si fuera tan fácil, además), mejor especulas con pisos… Otra cosa, una asociación, cualquiera, que reciba fondos públicos, no implica que se convierta en «gubernamental» y dependiente. Joé, sino cuantos bancos, constructoras y demás serían gubernamentales!!!! Es verdad que muchas organizaciones no lucrativas crecieron desmesuradamente a costa de subvenciones (y ahora lo están pagando), pero ni mucho menos son todas, y menos aun son las que se dejaron comprar por ellas (ya que seguían haciendo un papel muy digno de denuncias incluso a los que puntualmente les habían financiado algún proyecto). Y si queréis saber si una ONG es transparente, simplemente meteros en una, pero no simplemente dando 20 euros al año, sino militando y enterándoos de como funciona!!!! Luego podréis opinar aun con más fundamento!


  4. Hacia donde va la cooperación española: el nuevo plan director

    octubre 10, 2012 by sergio

    En el seno de la discusión del borrador del IV Plan Director de la Cooperación Española 2013-2016, que ya se hizo público, he podido echarle un ojo. Ya hay reflexiones del entorno en el que se aplicará y también reacciones al «no puedorrl» de Margallo. Me llama la atención como venden el tema de contracción presupuestaria como una oportunidad (pág. 63 y expresado de otras maneras en la introducción y muchos otros lugares del documento), en fin, quien no se consuela es porque no quiere. Parece que es que antes estaban tirando el dinero porque les sobraba…

    • En la página 15 Siguen con el discurso de Cooperación-Marca España que no comparto por el fin utilitarista que destila (aunque sí es cierto que la cooperación española activa unos marcos vinculados a nuestro país que es necesario cuidar, pero no como fin último de promoción de esta marca que encima está vacía, por mucho que a continuación se declare en la página 17 que la cooperación española tiene como finalidad última la contribución al desarrollo humano, la erradicación de la pobreza y el pleno ejercicio de los derechos)
    • En esta línea, no me gusta como incluye el sector privado empresarial como socios estratégicos de la cooperación al desarrollo (pág. 37 y pág. 41) No lo comparto en absoluto y personalmente siempre me he posicionado en contra (pregunta 8 del post) en este tema porque no creo que sea un fin de este sector el desarrollo humano, la erradicación de la pobreza y el pleno ejercicio de los derechos. Por ello los veo más como un agente de desarrollo a tener en cuenta de forma más operativa, pero nunca estratégica (incluso fijo que lo incluirán en los GEC (grupos estables de coordinación con terreno).
    • En la página 18 menciona el apoyo a la descentralización y regionalización. Me parece un acercamiento superficial y echo de menos una declaración más en la línea de fortalecimiento del sistema institucional con enfoque de buena gobernanza y participación de la ciudadanía, imbricando en ese sistema la descentralización como un piso más que facilita este enfoque (o sea, no descentralizar por descentralizar, de lo cual se ha acusado en ocasiones a la cooperación como malas prácticas al pretender restar poder de intelocución a los estados de cara a otro tipo de negociaciones más «geo-estratégicas» y comerciales que no tienen nada que ver con la lucha contra la pobreza).
    • En la página 45 menciona la investigación para el desarrollo, pero de forma muy superficial y sin una estrategia clara (dejando claro que no hay dinero…, toda una declaración de intenciones de la importancia que le van a dar).
    • La estrategia de trabajo con las ONGD me parece poco clara, parece que quieren meter mano ahí con un instrumento más específico…
    • En la página 52 hablan de los GEC, grupos estables de coordinación en terreno, donde entren diversos actores (como comentaba arriba, creo que ahí van a estar empresas españolas en el país de que se trate, lo cual me parece muy poco apropiado). Además no he visto mención a maneras de mejorar la coordinación en AECID de sede-terreno (donde todos sabemos que no es todo lo buena que debería). No he visto tampoco una estrategia clara de potenciación de recursos humanos para ejecutar el plan (donde hay gente contratada con un montón de responsabilidad y ni siquiera cubiertas con el estatuto del cooperante).
    • En la página 54 hablan de coherencia de políticas con 4 puntos, que me parecen muy abstractos y poco realistas dado el ninguneo al que se está sometiendo a la propia política de cooperación al desarrollo (no solo a nivel presupuestario, aunque a nivel presupuestario es brutal).
    • En la página 67 hace referencia a la estrategia de educación para el desarrollo, que en mi opinión no se caracteriza en este caso por la coherencia con las políticas de educación que se están promoviendo en el ámbito formal (por ejemplo suprimiendo educación para la ciudadanía o despojando a la educación de «valores», o al menos de una serie de valores porque a nadie se le escapa que despojar a la educación de valores es imposible).

  5. ¿Puede la banca ser ética?

    agosto 22, 2012 by sergio

    Es el título del artículo que en Diario Abierto me publicaron y podéis ver aquí

    http://www.diarioabierto.es/83646/%C2%BFpuede-la-banca-ser-etica#


  6. 10 preguntas e respostas en defensa das políticas de cooperación ao desenvolvemento

    mayo 8, 2012 by sergio

    Dentro da campaña de mobilización das diversas organizacións de cooperación ao desenvolvemento  da sociedade civil, estanse a desenvolver decálogos e argumentarios para a defensa das políticas de cooperación ao desenvolvemento. Aquí vai o meu!

    1. Por que a AOD non ligada, non voluntarista e como instrumento dunha política real de cooperación ao desenvolvemento? Trátase dun imperativo ético e de xustiza (débeda social, histórica e ambiental) de defensa da poboación máis vulnerable, promovendo a cidadanía global dende tódolos ámbitos. Trátase ademais dun dos instrumentos máis importantes de defensa do dereito ao desenvolvemento (ver declaración) e dos dereitos humanos (ver declaración). Tamén os diversos foros de Eficacia da Axuda resaltan estas características da AOD para ser verdadeiramente útil.

     

    2. Unha cousa son os problemas de aquí e outra os doutros países? As políticas de cooperación deben ser unha máis das políticas sociais (simplemente coa particularidade de que a cidadanía que a promove non son as persoas beneficiarias directas da mesma, aínda que poden selo de xeito indirecto como se menciona no punto 10). Trátase de apoio á poboación máis vulnerable dende un punto de vista do “dereito ao desenvolvemento” coa perspectiva máis global (máis aló dos estados). O facer depender cooperación de Relacións Exteriores pode implicar un enfoque de influencia sobre os países empobrecidos máis que a promoción da xustiza social global, que debería facer que fora unha política máis finalista coas persoas (sen someterse tanto a consideracións xeopolíticas e de rendibilidade económica, senón as de tipo social e cultural vinculadas á defensa e promoción da poboación máis vulnerable e ás consideracións de xustiza e dereito ao desenvolvemento). No informe de políticas de cooperación das CCAA da CONGD pódese ver como está na actualidade a situación no estado español neste “posicionamento orgánico” da política de cooperación en cada autonomía. A Educación para a Cidadanía Global é o sustento formativo e de valores básico a promover neste enfoque, que rexeita totalmente a demagoxia do discurso “eles ou nós” (e o de “mellor recortar en cooperación que pechar ambulatorios”), e que debe formar parte non só das políticas de cooperación, senón que debe ser eixo transversal do resto das políticas como valor intrínseco das accións de goberno que busquen a xustiza social (ver puntos 5 e 9).

     

    3. A cidadanía apoia seguir apostando por políticas de cooperación? No caso de Galicia a propia Xunta encargou un estudo á Universidade de Santiago onde se pon de manifesto este apoio e tamén ao resto de políticas sociais. Hai unha tendencia sobre todo nas redes sociais dende hai uns meses a denunciar o “recorte social” e tamén en educación e sanidade, en vez de buscar solucións máis estruturais e de calado (que implican maior esforzo planificador e pode que máis risco político) á grande cantidade de gasto ineficiente que se fai dende as distintas AAPP (duplicación de competencias ou administracións inútiles, coches oficiais, despilfarros en obras pouco planificadas e moitas veces inútiles, soldos escandalosos, dietas inconcibibles, múltiples salarios, rescates a entidades privadas con diñeiro público, pouca eficiencia no sistema das forzas armadas, etc.).

     

    4. Por que AOD pública? Porque son fondos da cidadanía que confía nas capacidades das AAPP para a súa xestión (igual que pasa no resto das políticas sociais). A cidadanía confía no criterio de asignación de recursos da AOD que, como no resto das políticas, debe ser transparente e suxeita a rendición de contas. Isto non é óbice para que se promova tamén a mobilización social a través de aportes de tempo ou diñeiro de particulares nas causas que consideren acordes as súas ideas ou intereses, se ben debe haber unha base xeral de carácter público, como pasa con calquera política social.

     

    5. A política de cooperación debe estar illada e ter “personalidade propia”? Trátase dunha das políticas nas que máis se reflexa os valores que teñen que ver con Cidadanía Global que se promoven dende o goberno, de aí que a personalidade da mesma este asegurada (tanto no xeito de promovela e as liñas de traballo que se prioricen, como o xeito de deixala de lado e desmantelala). Debe ser, sen embargo, coherente co resto de políticas para que non se de unha “esquizofrenia de políticas de desenvolvemento” ou, no peor dos casos, que a AOD se converta nos “cristais de cores da idade contemporánea”, no edulcorante da pastilla amarga ou, como moito, no vehículo para poñer parches de alivio temporal ou o tubo de escape de descontento social pola falta de acceso ás necesidades básicas. Non se pode promover a cidadanía global e a boa gobernanza como eixos transversais de traballo en cooperación ao desenvolvemento e logo defender a falta de democracia nos organismos internacionais, por poñer un exemplo extremo (e real). A acción global debe levar aparelladas políticas de cooperación cunha vontade real de xustiza social global, defensa do dereito ao desenvolvemento dos pobos e apoio aos dereitos humanos en todo o mundo. Isto debe comezar polo xeito de funcionar das institucións internacionais. Os valores dunha institución falan directamente da meta da institución, e unha das cousas menos admisibles é a “incoherencia institucional” sen o desexo de cambiala.

     

    6. E cal é o papel da sociedade civil e o asociacionismo na aplicación destas políticas de cooperación? Trátase dos grandes protagonistas dos movementos de cambio social e deben ser axentes clave de rendición de contas da AOD, que debe tamén estar canalizada nunha parte importante a través dos propios movementos sociais e organizacións de desenvolvemento non lucrativas como vencello directo cunha sociedade civil transnacional (e suxeitas tamén, por suposto, a mesma rendición de contas ante dita sociedade civil transnacional). O cambio debe ter enfoque de arriba abaixo, pero tamén (e sobre todo) de abaixo arriba, por iso son tan importantes as agrupacións da sociedade civil.

    7. É importante a cooperación descentralizada? Non se pode limitar a acción da cooperación a un só nivel da Administración. Como se mencionou, debe tratarse dunha política integral, incluíndo tanto aos actores como aos sectores e niveis de actuación. A cooperación descentralizada, ademais de estar recoñecida xa en diversos estatutos autonómicos, é clave para a permeabilidade e aproximación á sociedade civil das distintas CCAA dos enfoque de Educación para o Desenvolvemento por ser administracións máis próximas (o mesmo que a local). Paga a pena destacar tamén as capacidades sectoriais específicas das distintas entidades locais ou autonómicas, que maximizarán esa permeabilidade e fará máis eficaz á propia AOD. É importante un sistema diverso e complexo para manexar algo tan diverso e complexo como o desenvolvemento. Boas referencias son os documentos sobre a cooperación descentralizada de Alboan, CONGD e MUSOL.

     

    8. Deben as empresas privadas ser actores da cooperación ao desenvolvemento e executores da AOD? Sen negar o papel de progreso social, desenvolvemento económico e mellora da calidade de vida a través de bens e servizos, a cooperación ao desenvolvemento non debería ser eido de traballo de entidades lucrativas nin entidades vinculadas ás mesmas cun papel de protagonismo estratéxico. Como xa se comentou, trátase dunha política social de apoio á poboación máis desfavorecida e neste eido o carácter lucrativo ou o vínculo ao mesmo pode ser unha traba determinante para non so non acadar os obxectivos de xustiza social, senon mesmo abrir máis a fenda existente. Iso non implica que non podan participar como provedores de servizos e bens necesario para esta acción social, por suposto, pero non como protagonistas nin na definición das políticas nin na parte estratéxica da execución. A execución de fondos de AOD por parte de empresas deberían, por tanto, ser baixo un enfoque de dereito ao desenvolvemento, priorizando a transferencia tecnolóxica, a creación de capacidades, o respecto dos dereitos humanos e a non creación de dependencia. As propias AAPP dos países donantes deberían ter comisións ad hoc para velar por isto, cunha rendición de contas a sociedade civil global. Ademais, como parte da integralidade e coherencia de políticas, os propios gobernos deberían velar por que as empresas do país (e mesmo da comunidade autónoma, se fora o caso), mesmo aínda que non estean a executar fondos da AOD, teñan políticas de acordo á defensa dos dereitos humanos a nivel global, sen distintos criterios segundo o país de traballo. O impulso dun sistema de xustiza global onde se inclúa a observación das prácticas das transnacionais, así como unha democratización dos organismos internacionais deberían ser unha prioridade neste eido da promoción da actividade empresarial como motor de desenvolvemento (que non de cooperación ao desenvolvemento).

     

    9. Serve de algo unha política cooperación sen Educación para o Desenvolvemento? Hai que facer especial énfase na Educación para o Desenvolvemento con enfoque de Cidadanía Global ou Cidadanía Cosmopolita, onde é clave a integralidade e coherencia de políticas, formando cidadáns críticos e responsables que formen parte desta sociedade civil multinacional e pidan contas aos diversos axentes da cooperación na súa acción de buscar a xustiza social global e dereito ao desenvolvemento cos valores dos dereitos humanos inherentes a esa acción (sen separar “aos de aquí”, sexa o que sexa iso).

     

    10. É tamén unha razón de defensa das políticas de cooperación ao desenvolvemento o “egoísmo intelixente”? Algúns expertos o ven así, como catalizador da acción global e freo de diversos conflitos motivados polas diferencias sociais (tanto de rexímenes políticos extremistas e belixerantes, como de caldo de cultivo de grupos violentos ou de migracións). Un exemplo dun estudio moi completo e sistemático con este enfoque é o informe “Hacia un Libro Blanco de la política española de desarrollo”. Persoalmente, eu non abusaría destes argumentos na defensa das políticas de cooperación, para non caer nun excesivo utilitarismo. Sen dúbida, non o enfocaría en ningún momento na boa repercusión das políticas de cooperación na “defensa da marca España” ou calquera tipo de “mellora competitiva das nosas empresas ou marcas” (posicionamento para min incoherente coa importancia de desligar estas políticas de intereses de país e promover a Cidadanía Cosmopolita). En todo caso empregaría argumentos que reforcen o feito de que “se o resto está ben, es máis fácil que eu tamén estea ben, con valores máis enfocados á colaboraración e solidariedade en vez de á competición”.

    Actualización 28/08/2012: unha xustificación moito máis sustentada ao 10º punto de non empregar eses argumentos de caracter «transacional» ou como xeito de dar protagonismo a unha marca ou país pódese ver neste moi recomendable informe que é aplicable por completo á realidade española: Buscando marcos: nuevas formas de implicar a la ciudadanía del Reino Unido con la pobreza global


  7. Reflexións navideñas sobre ONGD

    diciembre 22, 2011 by sergio

    Hoxe deixo unhas reflexións no blogue No me pidan calma, de Xosé Cuns. ONGD: Pepito Grillo contra Sócrates. É moi motivante poder compartir opinións con tódolos lectores que ten o seu blogue e con moitas outras personas que invita a escribir nel, de xeito que da unha moi necesaria pluralidade e diversidade ao acercamento á temática de exclusión social, cooperación e en xeral solidariedade (sobre todo nos tempos que corren, onde se fai demasiada demagoxia, como se pode ver tamén nesta interesante reflexión de Alicia sobre Autocensura e erótica do aplauso)


  8. Hoxe é o día do voluntariado, felicidades a todas as persoas voluntarias…

    diciembre 5, 2011 by sergio

    …que dirían no mítico programa Telegato. Tras unha temporadiña de tranquilidade na Cova, quixen neste Día do Voluntariado facer unha pequena homenaxe ás persoas que fan voluntariado de desenvolvemento (polo demais, bastante invisibilizado dentro doutros tipos de voluntariado como o social ou o ambiental). E non me refiro tanto ao máis coñecido deste descoñecido voluntariado, como poderían ser vacacións solidarias ou calquer outro tipo de estancias en países empobrecidos aínda que sexan cunha lóxica máis mediopracista e de Educación para o Desenvolvemento como o Programa de Coñecemento da Realidade de Enxeñería Sen Fronteiras. Refírome as persoas que traballan dende aquí, dende a súa vida normal, como voluntarias en ONGD.

    Nunca deixo de sorprenderme cando vexo á xente que me rodea no meu traballo (polo que eu si cobro) meténdose atracóns cando toca algunha actividade, ou saíndo de currar ou de clase e meténdose en reunións para lograr colaborar unha miguiña en que se avance cara a igualdade de oportunidades de desenvolvemento e de loita polos dereitos humanos básicos e por definir o propio desenvolvemento por parte das persoas e os pobos. Ese sentimento de solidariedade universal contribúe a unha verdadeira Educación para a Cidadanía Global. Penso que xa só esta actitude é bo en si mesma. Iso si, na laboura de transformación social tamén penso que son importantes as formas e xeitos de traballo destas persoas voluntarias, con actividades que faciliten a participación dos axentes e os enfoques de fortalecemento local e dereitos humanos, así como non asistencialismo e a transmisión das mensaxes sen vulnerar a dignidade humana que prolonguen a visión de caridade mal entendida (tanto nos países empobrecidos como no noso entorno). Promoción do pensamento crítico e voluntariado responsable e finalista (tratando de que a persoa se implique no propio devenir da asociación e grupo de traballo máis aló da actividade puntual en si) son conceptos chave para este xeito de entender o voluntariado.

     


  9. Blog action day 2011. A Alimentación.

    octubre 16, 2011 by sergio

    Hoxe, Día Mundial da Alimentación, era normal que o Blog Action Day tratara de chamar a atención sobre este tema. E iso que desgraciadamente nos últimos meses mesmo os grandes medios falaron bastante del… e non por nada bo, como é habitual.

    Estase a falar cada vez máis (aínda que xa dende hai moitos anos) do concepto de Soberanía Alimentaria, que supera ao de Seguridade Alimentaria. Non só hai que ter alimentos de calidade, tamén hai que manter o poder de decisión sobre que e como producir o máis cerca posible das persoas. Pero este concepto de soberanía tamén «invadiu» outros ámbitos, chegándose a falar de Soberanía Enerxética ou mesmo, máis recientemente, de Soberanía Dixital (o concepto de Nube Aberta tal como se está a manexar polas empresas proveedoras de servizos pode ser igual de perxudicial para a Soberanía Dixital como o é o xeito en que se están a manexar os transxénicos para a Soberanía Alimentaria, xa que non é suficiente ter ferramentas «chachis» como facebook, twitter, ou blogger… se logo fan o que queren coa miña información, ou censuran o que lles peta). Para mi, a importancia deste concepto de soberanía, ven dado porque penso que así se está a desenvolver a dimensión das persoas de cidadanía responsable, no sentido de buscar máis espazos de decisión na túa vida ou polo menos que eses espazos estén máis perto e se poida influir máis facilmente neles, aínda que a veces custe tempo… Non se trata de obligar a xente a participar nestas tomas de decisións, pero si de facilitalo aos cidadáns que así o desexen (ao revés da tendencia que se está a dar, que é de concentración en poucas mans das decisións en Alimentación, Enerxía e, se lles deixan, Internete).

    Tampouco pensedes que a cercanía e o local é por definición o mellor. Aquí entra o concepto de Consumo Responsable (aplicable a todos os productos de consumo para o noso día a día). Cada acto de consumo é un acto político e hai que tratar de actuar con responsabilidade e tratar de informarse o máis posible sobre as condicións da produción do ben ou servizo que vaiamos consumir (ir collendo ese hábito, tampouco sen ser un paranoico). Un exemplo que quero denunciar dende aquí…, as casetas do polbo en Lugo, tan típicas de San Froilán que están aínda nestes días. Non todas son iguais…, nalgunhas danse condicións aos empregados de auténtica esclavitude, racionándolles a comida e a bebida, traballando máis de 12 horas diarias, e cos donos gañando un auténtico pastizal que gastan a mans cheas en cousas que quedariades flipaos. Coma me da por dicir nos últimos tempos, hai un mundo de «jet set» e luxo aí fora que eu non son moi consciente de que está. O que está claro é que a alguén se lle saca do lombo! Non tendes máis que falar cos camareiros… Así vai o país!!!  Se queredes saber quen son estes impresentables non teño problema en comentárvolo particularmente.


  10. 15O, somos muchos «unidos por un cambio global»

    octubre 16, 2011 by sergio

    Los que me conocen saben que de un tiempo a esta parte cada vez tengo menos paciencia con muchas de las cosas que ocurren en el mundo. Como mi abuela dice, «yo ya no entiendo nada» (pero es que ella tiene 92 años, que ya quisiera yo llegar así a su edad). También Amaral lo dice, pero por otras cosas…¿o no? Y me he alegrado que durante este año haya habido movimientos como el de Democracia Real Ya, que además de protestar, también construyen y proponen, porque no entienden y no les gusta el mundo en el que están y el que va a quedar para los que vienen. Por eso no me gusta que se refieran en los grandes medios (des)informativos a todo el movimiento como «indignados», porque se quedan con una pequeña parte de lo que son. Están indignados, sí, pero no se limitan a criticar. Hay propuestas concretas que a veces de pura lógica podrían parecer risibles, pero desgraciadamente no lo son. Del manifiesto de ayer en Santiago de Compostela, yo me quedé con

    abusan sistematicamente dos países máis pobres, explotando a súa terra para atender as necesidades do primeiro mundo, e aínda por riba disfrazando estes abusos de regalos e axudas para o desenvolvemento

    Los que estamos en cooperación al desarrollo tenemos una enorme responsabilidad de impedir que la ayuda al desarrollo (AOD) se convierta en, como he dicho ya en otras ocasiones, «los cristales de colores del siglo XXI«.

    Así que, ya que no he podido participar en el movimiento de cerca (un reconocimiento desde aquí a la gente de las más de 900 ciudades de todo el mundo que han trabajado duramente tanto en la organización como en las diversas asambleas, juntando y sintetizando ideas), aunque hoy es el Blog Action Day  (aun estoy a tiempo de participar, que lo haré), primero va este reconocimiento a todos los que salieron a la calle ayer en todo el mundo, o los que estaban en espíritu. No nos gusta lo que le estamos haciendo al mundo y sabemos como cambiar!!!

    O POBO, UNIDO, XAMAIS SERÁ VENCIDO!!

    QUE NON, QUE NON, QUE NON NOS REPRESENTAN!!!

    NON HAI PAN, PA TANTO CHOURIZO!

    O CHAMAN DEMOCRACIA E NON O É, O CHAMAN DEMOCRACIA E NON O É, OÉOÉOÉ OÉOÉOÉ, O CHAMAN DEMOCRACIA E NON O É

    ESTA DEMOCRACIA É UNHA BASURA, NON A DIFERENCIO DA DICTADURA!!

     

    A PRAZA E NOSA, E NON DE CONDE ROA!!

    OUTRO MUNDO É POSIBLE…

    YA ESTÁ BIEN DE NO ESTAR BIEN!!

    E lembrade, A REVOLUCIÓN NON SERÁ TELEVISADA! (aínda que se conseguimos un internet de todos, pode que sexa blogueada, ou tuiteada!!)